Centrum Debaty Narodowej w Warszawie to autorska koncepcja obiektu użyteczności publicznej opracowana jako praca magisterska w odpowiedzi na pogłębiającą się polaryzację społeczną.

Budynek pełni funkcję infrastruktury dialogu – miejsca, w którym sporne kwestie mogą zostać poddane publicznej debacie oraz obywatelskiemu audytowi, zanim trafią pod obrady parlamentu. Transmisje na żywo, możliwość zdalnego uczestnictwa i głosowania online rozszerzają zasięg wydarzeń poza fizyczne granice obiektu, proponując bardziej bezpośredni model zaangażowania obywateli w proces demokratyczny.

Sercem założenia jest obrotowa sala debat zaprojektowana na planie koła – figury pozbawionej hierarchicznego początku i końca, symbolizującej równość uczestników. W trakcie spotkania sala wykonuje powolny obrót o 180 stopni, prowadząc do dosłownej zamiany stron. Od tego momentu uczestnicy kontynuują rozmowę, przyjmując argumentację swoich oponentów. Architektura nie stanowi więc wyłącznie oprawy wydarzenia, lecz aktywnie kształtuje jego przebieg i uruchamia mechanizm zmiany perspektywy. Finalne głosowanie odbywa się już po tym doświadczeniu, a teatralny charakter procesu zwiększa jego czytelność dla zgromadzonej publiczności i odbiorców transmisji. Okrągła sala organizuje cały układ funkcjonalny budynku. Otacza ją atrium prowadzone przez wszystkie kondygnacje i zwieńczone przeszklonym dachem z inteligentnym systemem zacieniania.

Kolejne poziomy tworzą pierścieniowe nadwieszenia, które stopniowo zmniejszają średnicę atrium i pozwalają obserwować debatę z różnych wysokości. Transparentne fragmenty stropów oraz przeszklenia sali zachowują wizualny kontakt pomiędzy uczestnikami, widzami i osobami korzystającymi z pozostałych części obiektu. Konstrukcję tych nawarstwiających się przestrzeni oparto na połączeniu żelbetowego ustroju budynku ze stalowym szkieletem w obrębie centralnego atrium. Program uzupełniają foyer i otwarte przestrzenie spotkań, Muzeum Debaty z wystawami edukacyjnymi, sale konferencyjne, strefy odpoczynku, administracja oraz kawiarnia z wine barem na najwyższej kondygnacji. Zewnętrzna scena została powiązana z widownią wpisaną w projektowaną przestrzeń publiczną. Poszerzona i nadwieszona kondygnacja tworzy podcień wokół budynku, natomiast przeszklona elewacja frontowa odsłania jego wewnętrzne życie przed miastem.

Powściągliwa, miejscami monumentalna forma nie zamyka instytucji w niedostępnej bryle. Przeszklenia, plac wejściowy i czytelne powiązania z otoczeniem mają komunikować otwartość procesu oraz symbolicznie przesuwać debatę publiczną bliżej obywateli. Projekt traktuje architekturę jako narzędzie społecznego dialogu – przestrzeń rozmowy, wątpliwości, konfrontacji argumentów i świadomego poszukiwania wspólnego stanowiska.